לֵב לָדַעַת

שריפטן · עבודה

איז די שמחה פאר דיר, אדער פאר די שמחה?

דער בעל שמחה קוקט ווער איז געקומען. דער גאסט קוקט צי מען האט אים געזען. ביידע זענען ביי די זעלבע שמחה, און ביידע שפילן די זעלבע שפיל.

· 6 מינוט צו ליינען · איבערגעזעצט פון ענגליש

אינהאלט8 טיילן
  1. צוויי מענטשן, איין שפיל
  2. דער גאסט איז געקומען צו געבן
  3. דער בעל שמחה קען אויך אריינפאלן
  4. א ריינע שמחה
  5. פארוואס דער קרבן תודה איז געקומען מיט אזויפיל ברויט
  6. דער גאסט ברענגט אויך א תודה
  7. און דאן קומען די קאמפלימענטן
  8. איין שאלה פאר יעדע שמחה

דער זאל איז פול. די מוזיק שפילט. און דער בעל שמחה שטייט ביי דער טיר און קוקט זיך איבער.

ווער איז געקומען? ווער נישט? האט זיי געשמעקט דאס עסן? האבן זיי באמערקט די בלומען? וואס וועלן זיי מארגן זאגן?

וואכן פריער איז עס געווען נאר אינוויטעישאנס, רימיינדערס, ליסטעס פון געסט, ווער זיצט וואו, מעניוס, בילדער. מאכן זיכער אז אלע ווייסן. מאכן זיכער אז די ריכטיגע מענטשן קומען. מאכן זיכער אז אלעס זעט אויס ווי עס דארף צו זיין.

יעצט איז די נאכט שוין דא, און ער קען עס נישט ממש הנאה האבן. ער איז צו פארנומען מיט ציילן.

צוויי מענטשן, איין שפיל

אויף דער אנדערער זייט זאל ציילט א גאסט אויך.

איידער ער איז געקומען, האט ער זיך געפרעגט: זאל איך גיין? לוינט זיך עס? ווער נאך וועט דארט זיין? וועט עס זיין אומאנגענעם אויב איך קום נישט?

יעצט וואס ער איז שוין דא: האב איך שוין געזאגט מזל טוב? האב איך שוין געטאנצט מיטן חתן? האט מען מיך געזען?

דער בעל שמחה וויל עפעס פון די געסט. די געסט ווילן עפעס פון דער שמחה. צוויי מענטשן, אין דעם זעלבן צימער, שפילן די זעלבע שפיל. און די שפיל הייסט איך.

אבער א שמחה איז קיינמאל נישט געמיינט געווען צו זיין אזוי.

דער גאסט איז געקומען צו געבן

ווען מען קומט אריין אויף א חתונה, קומט מען נישט עפעס צו נעמען. מען קומט נישט כדי צו קענען זאגן אז מען האט געזאגט מזל טוב, אדער זיך פארזיכערן אז מען האט געטאנצט מיטן חתן.

א צווייטער האט א שמחה, און מען האט דיר געגעבן א געלעגנהייט צו זיין א טייל דערפון. דו ביסט געקומען צו געבן: צו מכבד זיין, צו משמח זיין, צוצולייגן דיין שמחה צו זיין שמחה.

די גמרא זאגט עס גאנץ שארף:

כׇּל הַנֶּהֱנֶה מִסְּעוּדַת חָתָן וְאֵינוֹ מְשַׂמְּחוֹ עוֹבֵר בַּחֲמִשָּׁה קוֹלוֹת, שֶׁנֶּאֱמַר: ״קוֹל שָׂשׂוֹן וְקוֹל שִׂמְחָה קוֹל חָתָן וְקוֹל כַּלָּה קוֹל אוֹמְרִים הוֹדוּ אֶת ה׳ צְבָאוֹת״

ברכות ו:

קוקט וואס זי זאגט נישט. זי זאגט נישט אז ווער עס איז געקומען איז שוין יוצא. זי זאגט אז אויב דו האסט הנאה פון דער סעודה, ביסטו דעם חתן שולדיג זיין שמחה. דו האסט געגעסן פון זיין עסן, יעצט גיב אים עפעס.

דער וועג גייט פון מיר צו אים, נישט פון אים צו מיר.

אפילו מזל טוב קען זיך איבערדרייען אויף זיך. האב איך שוין געזאגט מזל טוב? ווי עס וואלט געווען א זאך וואס מען דארף אפצייכענען אויף א ליסטע. אבער דער עיקר איז קיינמאל נישט געווען אז איך האב עס געזאגט. דער עיקר איז אז זיי זאלן שפירן די ווארעמקייט פון מענטשן וואס זענען געקומען נאר כדי זיך צו פרייען מיט זיי.

דער בעל שמחה קען אויך אריינפאלן

דער בעל שמחה מיינט אז ער איז דער וואס גיט. קוקט וויפיל מענטשן איך גיב צו עסן. קוקט וואס פאר א שיינע שמחה איך מאך פאר אלעמען.

אבער אונטן קען לויפן גאר אן אנדערע שאלה: וואס וועלן זיי טראכטן פון מיר? וועלן זיי זאגן אז עס איז געווען א שיינע חתונה? האב איך געמאכט דעם ריכטיגן רושם?

און יעצט דארף ער זיי. זייער קומען, זייערע קאמפלימענטן, זייער גוטהייסן.

און ווען א שמחה ווערט א מקח וממכר צווישן צוויי גאוות, איך גיב דיר א סעודה כדי דו זאלסט מיר געבן כבוד; איך גיב דיר מיין קומען כדי דו זאלסט עס מיר אנרעכענען, הייבט עס אן צו ווערן זויער. אלע נעמען. קיינער פרייט זיך נישט באמת.

א ריינע שמחה

עס איז דא א סך ריינערער וועג צו קוקן אויף דעם.

א מענטש מאכט א שמחה ווייל דער אייבערשטער האט אים געגעבן עפעס צו פרייען זיך, און ער וויל אים דאנקען. אבער ער וויל נישט דאנקען אליין. ער וויל אז אנדערע זאלן זיין מיט אים אין דעם דאנקען.

איך האב פאר וואס צו דאנקען דעם אייבערשטן. קומט פרייען זיך מיט מיר מיט זיין חסד.

דאס איז פונקט וואס דוד המלך זאגט:

אוֹדֶה ה׳ מְאֹד בְּפִי וּבְתוֹךְ רַבִּים אֲהַלְלֶנּוּ

תהלים קט, ל

איך וועל שטארק דאנקען דעם אייבערשטן מיט מיין מויל, און צווישן אסאך מענטשן וועל איך אים לויבן.

דאס דאנקען גייט ארויס צו פיל. נישט ווייל איך דארף אן עולם, נאר ווייל דעם אייבערשטנס גוטס איז ראוי אז מען זאל עס מפרסם זיין. און יעצט קומען די געסט נישט צו דינען זיך אליין, און דער בעל שמחה מאכט נישט די שמחה צו דינען זיך אליין. אלע האבן זיך פארזאמלט ארום עפעס וואס איז גרעסער פון זיי אלע.

פארוואס דער קרבן תודה איז געקומען מיט אזויפיל ברויט

די תורה האט דעם יסוד אריינגעבויט אין א קרבן.

א מענטש וואס איז ניצול געווארן פון א סכנה האט געברענגט א קרבן תודה. מיט דער בהמה זענען געקומען פערציג חלות, אסאך מער ווי איין משפחה קען אויפעסן. און אלעס האט מען געמוזט עסן אין איין טאג און איין נאכט, אסאך קירצער ווי ביי געווענליכע שלמים.

פארוואס אזויפיל ברויט, און פארוואס אזוי ווייניג צייט? דער ספורנו איז מסביר:

וּבְרִבּוּת הַלֶּחֶם יִתְפַּרְסֵם הַנֵּס לְאוֹכְלִים רַבִּים, וְכֻלָּם נֶאֱכָלִים בִּזְמַן קָדְשֵׁי קָדָשִׁים שֶׁהֵם לְיוֹם וָלַיְלָה

ספורנו ויקרא ז, יא

ער קען נישט זיצן אין א ווינקל און עסן זיין קרבן שטילערהייט. עס איז צופיל, און די צייט איז צו קורץ. ער מוז אריינברענגען מענטשן. און בשעת זיי עסן, הערן זיי די מעשה: וואס עס איז מיט אים פאסירט, און ווי אזוי דער אייבערשטער האט אים געראטעוועט.

דער וואס האט באקומען דעם חסד ווערט דער וואס גיט אנדערע א געלעגנהייט צו דאנקען דעם אייבערשטן מיט אים.

דאס איז א שמחה. נישט קוקט וואס מיט מיר איז געשען, נאר קוקט וואס דער אייבערשטער האט געטון. קומט אים דאנקען מיט מיר.

דער גאסט ברענגט אויך א תודה

לאמיר צוריקגיין צו יענער גמרא וועגן דעם גאסט אויף דער חתונה. זי ענדיגט זיך נישט מיט דער ווארענונג. זי גייט ווייטער און זאגט וואס דער גאסט וואס יא משמח דעם חתן איז זוכה:

רַבִּי אֲבָהוּ אָמַר: כְּאִילּוּ הִקְרִיב תּוֹדָה

ברכות ו:

ווי ער וואלט געברענגט א קרבן תודה.

דער גאסט וואס טאנצט, בענטשט, מוטיגט און דערפרייט דעם חתן, קוקט נישט סתם צו פון דער זייט ווי א צווייטער דאנקט. ער האט זיך אנגעשלאסן. זיין שמחה איז א טייל פון דעם פינפטן קול וואס די גמרא רעכנט אויס: קוֹל אוֹמְרִים הוֹדוּ אֶת ה׳.

דערפאר זענען חז״ל אזוי מקפיד אויף די געסט. א חתונה איז נישט סתם אן אונטערנעמונג וואו זיי זענען צופעליג אנגעקומען. זייער קומען, זייער טאנצן, זייערע ברכות זענען א טייל פון דער עבודה פון דעם טאג.

און דערפאר האט די גאווה דארט גארנישט צו טון. דעם מינוט וואס דער גאסט פרעגט זיך וואס האב איך דערפון?, האט זיך עפעס געטוישט. און דעם מינוט וואס דער בעל שמחה פרעגט זיך וואס באקום איך פון אלע וואס זענען געקומען?, האט זיך דארט אויך עפעס געטוישט.

און דאן קומען די קאמפלימענטן

אמאל זעט מען דעם טויש דאס בעסטע צום סוף פון דער נאכט, ווען אלע שטעלן זיך ארום דעם בעל שמחה.

אזא שיינע שמחה! אלעס איז געווען פערפעקט! וואס פאר א בעל הבית!

עס האט אן ארט. הכרת הטוב צו די וואס האבן זיך געמוטשעט איז אמת’דיג, און עס איז וויכטיג.

אבער אויב מען היט זיך נישט, ציט זיך די אויפמערקזאמקייט אוועק אן אז איינער זאל עס באמערקן. די שמחה האט זיך אנגעהויבן מיטן אייבערשטן. און יעצט לויבן אלע דאס עסן, דעם זאל, די משפחה, דעם בעל שמחה, ווי שיין אלעס איז געמאכט געווארן. און דער אייבערשטער, דער טעם פארוואס עס איז בכלל דא עפעס צו פרייען זיך, איז אוועקגערוקט געווארן אויף א זייט.

און דאס איז דאך משונה. מיר האבן זיך פארזאמלט צו פייערן א הייליגע זאך, און צום סוף האבן מיר געפייערט זיך אליין.

איין שאלה פאר יעדע שמחה

עס איז דא א פשוט’ע שאלה וואס א מענטש קען זיך פרעגן פאר יעדע שמחה: איז דאס פאר מיר, אדער פאר די שמחה?

ווען איך בין דער בעל שמחה: לאד איך איין מענטשן ווייל איך וויל אז זיי זאלן זיין מיט מיר אין דאנקען דעם אייבערשטן, אדער ווייל איך דארף זייער אויפמערקזאמקייט?

ווען איך בין דער גאסט: גיי איך ווייל איך וויל געבן שמחה, אדער ווייל איך דארף עפעס פון דעם אוונט?

און ווען מיר זענען אלע צוזאמען: פייערן מיר זיך אליין, אדער דעם וואס האט אונז געגעבן פאר וואס צו פייערן?

אן אמת’ע שמחה נעמט ארויס די גאווה פון מיטן. נישט דער בעל שמחה, נישט דער גאסט, נישט דאס עסן, נישט די קאמפלימענטן. דער אייבערשטער איז אין מיטן.

און דאן געשעט עפעס וואונדערליך. דער בעל שמחה איז זוכה צו געבן. דער גאסט איז זוכה צו געבן.

דער בעל שמחה קען ווידער שטיין ביי דער טיר און זיך איבערקוקן. אבער יעצט ציילט ער נישט ווער איז געקומען. ער קוקט אויף א זאל פול מיט מענטשן וואס זענען געקומען דאנקען דעם אייבערשטן מיט אים, און דאס איז דאס שענסטע אין גאנצן זאל.

אלע גייען אהיים נאכדעם וואס זיי זענען געווען א טייל פון עפעס וואס איז פון אנפאנג אן קיינמאל נישט געווען וועגן זיי.

דאס איז א שמחה.

פון א שיעורחוֹבוֹת הַלְּבָבוֹת, שַׁעַר הַבִּטָּחוֹן #351: אֶת מִי אֲנַחְנוּ מְנַסִּים לְרַצּוֹת? וּבְעִנְיַן קָאמְפְּלִימֶענְטהרב שמעון שפיצר

שיקט דעם ארטיקל

דרוקן ווי א גליון

אינעם דרוק פענצטער, קלייבט Save as PDF צו האלטן א קאפיע.

Esc צו פארמאכן