לֵב לָדַעַת

שריפטן · עבודה

ווער בין איך אז איך זאל טון א מצוה?

קודם זעט מען ווי אוממעגליך די מצוה איז פאר איינעם ווי מיר. דערנאך זעט מען אז דער אייבערשטער וויל דאך אז איך זאל זי טון.

· 5 מינוט צו ליינען · איבערגעזעצט פון ענגליש

אינהאלט7 טיילן
  1. צוויי וועגן
  2. ערשטע מדריגה: יראה און הכנעה
  3. צווייטע מדריגה: דער אייבערשטער וויל עס דאך
  4. דריטע מדריגה: טון מיט ביטול
  5. וואס דאס מיינט נישט
  6. די מורא וואס גרייט צו
  7. צוריק צו די תפילין

צוואנציג יאר לייגט ער שוין תפילין יעדן אינדערפרי.

דער של יד, די רצועות, דער של ראש. די הענט ווייסן שוין אליין וואס צו טון.

אבער היינט אינדערפרי שטעלט ער זיך אפ אין מיטן. ער קוקט אויף דעם שווארצן בית אין זיין האנט, און ער טראכט: דא אינעווייניג ליגן די ווערטער פונעם אייבערשטן, געשריבן מיט קדושה.

און גלייך דערנאך א מאדנע מחשבה: און איך גיי עס יעצט צובינדן צו מיין האנט. איך. אזוי ווי איך בין.

רוב טעג קומט די מחשבה בכלל נישט. דער פרי הארץ זאגט אז זי דארף יא קומען. נישט כדי מען זאל זיך אפהאלטן פון דער מצוה, נאר כדי מען זאל וויסן ווי אזוי מען טוט זי באמת.

צוויי וועגן

מען קען צוגיין צו א מצוה אויף צוויי אופנים.

דער ערשטער אופן גייט דורך זיך אליין. איך ווייס ווי מען טוט דאס. איך פארשטיי עס. איך פיל זיך גוט דערמיט. איך טו דא עפעס רוחניות’דיג.

דער צווייטער אופן גייט דורך אמונה פשוטה. ווער בין איך אז איך זאל טון אזא הייליגע זאך? די אמת’ע גרויסקייט דערפון איז ווייט איבער מיר. נישט מיינע כוחות מאכן מיך ראוי. איך טו נאר דעם רצון השם.

ביים ערשטן איז דער עיקר וואס איך פיל.

ביים צווייטן איז דער עיקר דער ציווי פונעם אייבערשטן.

דער פרי הארץ לערנט אז א איד דארף צוגיין צו א מצוה אויפן צווייטן אופן. און ער ברענגט ווי מען קומט דערצו, אין דריי מדריגות.

ערשטע מדריגה: יראה און הכנעה

עס הייבט זיך אן מיט זען וואס א מצוה איז באמת.

נישט סתם א זאך וואס מען דארף אפטון. א זאך פון א געוואלדיגע קדושה, ווייט העכער פון א מענטשנס שכל און פון זיין מדריגה.

וואס מער ער זעט דאס, אלץ שטארקער ווערט ביי אים די שאלה:

ווער בין איך, א מענטש פון פלייש און בלוט, אז איך זאל טון אזא הייליגע זאך?

און דערמיט קומט א מורא. נישט קיין מורא פון עונש. א יראה פון אן אנדער סארט: אז ער וועט צוגיין צו דער מצוה מיט זיין פשוט’ן, גשמיות’דיגן קאפ, און ממילא וועט ער זי אויך מאכן גשמיות’דיג. אז ער וועט נעמען א זאך וואס איז אינגאנצן רוחניות, און מאכן דערפון נאך א מעשה פונעם גוף.

דער פרי הארץ נעמט די מורא ערנסט. ער שרייבט אז אלעס וואס א מענטש כאפט בשעת ער איז נאך אין א גוף, איז סוף כל סוף גשמיות:

שֶׁהֲרֵי מַה שֶּׁמַּשִּׂיג בָּעוֹלָם הַזֶּה בְּעוֹדוֹ בְּגוּף הוּא גַּשְׁמִי

פרי הארץ, אגרות א

ממילא איז די מורא אמת. און זי איז נישט קיין חסרון אין אמונה.

אדרבה, זי איז דאס ערשטע מאל וואס ער זעט באמת ווי גרויס די מצוה איז.

צווייטע מדריגה: דער אייבערשטער וויל עס דאך

און דא קומט דער גרויסער טויש.

לויט זיין אייגענעם שכל איז ער אינגאנצן נישט ראוי. ער קען נישט אראפברענגען אזויפיל קדושה אויף דער וועלט. ער ווייסט עס.

און דאן דערמאנט ער זיך: דער אייבערשטער אליין האט מיר געהייסן דאס טון.

נישט כאטש איך בין א גשמיות’דיגער מענטש, נאר דווקא דערפאר. דער אייבערשטער וויל אז זיין קדושה זאל אנקומען ביז די נידריגסטע מדריגות פון גשמיות, און זי קומט אהין נאר דורך איינעם ווי מיר.

דער פרי הארץ ברענגט א משל. נעמט די נידריגסטע משרתים וואס א מלך האט. זיי זענען זייער, זייער ווייט פונעם מלך. זיי וועלן קיינמאל נישט זיצן ביי זיין טיש, און נישט וויסן וואס ער טראכט. און דאך:

מִן הַשְּׁפָלֵי שְׁפָלִים וְהַפְּחוּתִים שֶׁיֵּשׁ לְמֶלֶךְ בָּשָׂר וָדָם, וְהֵמָּה רְחוֹקִים מְאֹד מְאֹד מִן הַמֶּלֶךְ, אַף עַל פִּי כֵן כָּל עִקַּר עֲשִׂיָּתָם פְּקֻדַּת הַמֶּלֶךְ

פרי הארץ, יתרו ב

אלעס וואס זיי טוען איז דעם מלך’ס ציווי. און דורך זייער פשוט’ע, נידריגע ארבעט, זאגט דער פרי הארץ, קענען זיי אפשר אנקומען ביז אין דעם מלך’ס אייגענע מחשבה.

דאס איז דער טויש. ער הערט אויף זיך צו פארלאזן אויף זיין אייגענעם שכל, און ער פארלאזט זיך אויפן רצון השם.

איך פארשטיי נישט ווי אזוי איינער ווי איך קען אראפברענגען קדושה אויף דער וועלט. אבער דער אייבערשטער ווייסט. און דער אייבערשטער וויל אז איך זאל עס טון.

דריטע מדריגה: טון מיט ביטול

יעצט טוט ער טאקע די מצוה.

און דעמאלט לייגט ער אלעס אוועק: זיינע חשבונות, זיינע געפילן, און אפילו זיין שיינעם פארשטאנד ווי גרויס די מצוה איז.

נישט ווייל דאס איז געווען פאלש. דאס האט אים דא אהערגעברענגט. נאר דאס איז שוין נישט דער יסוד אויף וואס ער שטייט.

ער טוט נישט די מצוה ווייל ער פארשטייט זי. נישט ווייל ער פילט אז ער קען. נישט ווייל ער ווארט אויף א הרגש פון רוחניות.

ער טוט עס נאר צוליב איין זאך:

הַקָּדוֹשׁ בָּרוּךְ הוּא צִוָּה אוֹתִי, וַאֲנִי עוֹשֶׂה רְצוֹנוֹ.

דער פרי הארץ זאגט אז דאס איז דאס העכסטע וואס א מענטש קען דערגרייכן אויף דער וועלט:

אֲבָל הָעִקָּר שֶׁיַּעֲשֶׂה מִפְּנֵי מִי שֶׁאָמַר וְנַעֲשָׂה רְצוֹנוֹ, וְזֶהוּ תַּכְלִית הַיּוֹתֵר אֶפְשָׁרִי

פרי הארץ, אגרות א

צו טון צוליב דעם וואס האט געזאגט און זיין רצון איז געשען. ווייטער פון דעם קען א מענטש נישט גיין.

דאס איז אמונה פשוטה, במעשה.

וואס דאס מיינט נישט

מען קען דאס גרינג פאלש פארשטיין.

דער פרי הארץ זאגט נישט אז מען דארף נישט לערנען וועגן א מצוה. דאס לערנען איז דאך וואס עפנט אים די אויגן צו זען ווי גרויס זי איז.

ער זאגט אויך נישט אז ס’איז שלעכט צו פילן גוט ביי א מצוה.

די סכנה איז נאר איין זאך: אז מיין פארשטאנד, מיין זיכערקייט אדער מיין הנאה פון רוחניות זאל ווערן דער יסוד פון דער מצוה.

דאס לערנען און די יראה ברענגען א מענטש צו זען אז ער קען נישט צוגיין צו דער מצוה לויט זיינע אייגענע תנאים.

און דערנאך גיט אים די אמונה פשוטה די כח צו טון דאס וואס זיין אייגענער שכל זאגט אז ס’איז ווייט איבער אים.

די מורא וואס גרייט צו

נאך איין נקודה, און דאס איז די עיקר.

די יראה פון דער ערשטער מדריגה איז נישט קיין טעות וואס מען דארף איבערקומען. זי איז נישט קיין חסרון וואס די אמונה דארף פאררעכטן.

זי איז די הכנה.

אן קודם פילן ווי ווייט די מצוה איז העכער פון אים, וועט א מענטש אפשר קיינמאל נישט אנקומען צו אמת’ן ביטול. ער וועט טון די מצוה, אבער ער וועט זי טון דורך זיך אליין. זיכער. באקוועם. און א ביסל אין מיטן.

נאר איינער וואס האט געפילט ווער בין איך?, קען באמת זאגן איך טו עס נאר ווייל דו האסט מיך געהייסן.

ווער בין איך אז איך זאל טון אזא הייליגע זאך?

← דער אייבערשטער וויל עס דאך.

← איז טו איך עס, פשוט ווייל ער האט עס באפוילן.

צוריק צו די תפילין

לאמיר זיך אומקערן צו דעם איד מיט די תפילין אין דער האנט, וואס האט זיך אפגעשטעלט אין מיטן.

ער האט געפילט די שאלה. ווער בין איך? ער האט געלאזט אז זי זאל אים מאכן קליין.

און יעצט דערמאנט ער זיך ווער עס האט אים געהייסן דאס טון. נישט זיין אייגענער שכל. נישט וואס ער פילט היינט אינדערפרי. דער מלך, וואס ווייסט גענוי ווער ער איז, און וויל עס דאך.

ער וויקלט די רצועה ארום דער האנט.

די זעלבע באוועגונג ווי יעדן אינדערפרי, צוואנציג יאר.

נאר דאס מאל איז עס נישט זיינס.

שיקט דעם ארטיקל

דרוקן ווי א גליון

אינעם דרוק פענצטער, קלייבט Save as PDF צו האלטן א קאפיע.

Esc צו פארמאכן